تیم سازی شرکتی با اتاق فرار

در یک ناهار تیمی، هرکس با نفر بغل‌دستی‌اش حرف می‌زند و ساختار تیم دقیقاً همان می‌ماند که بود. در اتاق فرار این‌طور نیست: گروه یک هدف مشترک دارد، زمان محدود است و کسی نمی‌تواند گوشه‌ای بنشیند.

سه چیز در همان ۴۰ دقیقه خودش را نشان می‌دهد: ارتباط (چه کسی چیزی را پیدا می‌کند و آیا به بقیه می‌گوید)، حل مسئله زیر فشار زمان (وقتی تایمر می‌دود، تیم منظم می‌شود یا هم‌زمان سه کار موازی می‌کند) و رهبری غیررسمی (معمولاً کسی که هدایت را دست می‌گیرد، همانی نیست که در چارت سازمانی انتظارش را دارید).

و مهم‌تر از همه: بعدش همه راجع به آن حرف می‌زنند. یک بازی مشترک، خاطره‌ی مشترک می‌سازد — چیزی که هیچ اسلایدی نمی‌سازد.

حساب ساده است: شعبه‌ی کورش مال تهران پنج اتاق فرار دارد و هر اتاق تا ۷ نفر را می‌پذیرد، یعنی ۳۵ نفر در یک نوبت اتاق فرار. اگر سینما ترس (۶ نفر)، کارائوکه (۶ نفر)، تخریب (۴ نفر) و سالن بردگیم (۱۲ نفر) را هم هم‌زمان بچرخانیم، تا ۶۳ نفر در یک نوبت مشغول‌اند و بعد گروه‌ها جای هم را عوض می‌کنند.

شعبه‌ی مارینامال نمک‌آبرود هم پنج اتاق فرار دارد (تا ۳۵ نفر در یک نوبت) و برای برنامه‌های خارج از شهر و تورهای شمال گزینه‌ی خوبی است. روی هم، هفت سناریوی متفاوت داریم؛ پس اگر تیم‌تان دوباره بیاید، بازی تکراری نیست.